Main character syndrome — co to znaczy?
Życie jak film, ścieżka dźwiękowa w słuchawkach, deszcz „dla ciebie”. Lifehack samooceny i pułapka empatii.
Stan, w którym własne życie zaczynasz przeżywać jak film — inni ludzie są aktorami drugoplanowymi, ścieżka dźwiękowa gra w słuchawkach, deszcz pada „dla ciebie".
Skąd to się wzięło
Fraza wybuchła w 2020 z jednego tweeta („you have to romanticize your life. you have to start thinking of yourself as the main character") i została momentalnie wchłonięta przez TikToka. Wcześniej terapeuci znali to jako „narcystyczną fantazję", filmowcy jako protagonizm, buddyzm jako iluzję jaźni.
W wersji łagodnej — po prostu wyjście na miasto z ładnym filtrem w głowie. W wersji ciężkiej — realne przekonanie, że koleżanki, korki i pogoda dzieją się dla twojej narracji.
Czy to działa
Krótkoterminowo działa jako self-esteem lifehack. Włączyć bit, wyjść z bloku, spojrzeć w szybę tramwaju — poprawia nastrój, obniża próg działania. Terapia narracyjna od dekad korzysta z podobnego mechanizmu (jesteś autorem swojej historii).
Długoterminowo w ciężkiej wersji podkopuje empatię. Jeśli wszyscy dookoła są statystami, przestajesz zauważać, że mają własne wątki. Zdrowa wersja to być głównym bohaterem swojego życia i statystą w cudzych — jednocześnie.
W świecie wskazuje.pl
„Testarossa", „Krąci się" i „Taki Kraków" to trzy różne wersje main character energy — od zachwytu, przez zawrót głowy, po świadome „jest, jak jest, i to też okej".