Synestezja — co to znaczy?
Widzenie kolorów przy słuchaniu muzyki — neurologia, historia (Skriabin, Kandinsky) i jak ją odróżnić od skojarzeń.
Neurologiczne zjawisko, w którym jeden zmysł uruchamia drugi — słyszysz muzykę i widzisz kolory, czytasz literę „A" i wiesz, że jest ciepła i czerwona.
Skąd to się wzięło
Słowo „synestezja" pochodzi z greki (syn- „razem" + aisthēsis „doznanie") i było używane już w XIX wieku przez neurologów Francisa Galtona (1880) i Aleksandra Skriabina — który zbudował „klawiaturę kolorów" do swojej „Prometeusza". Vasilij Kandinsky twierdził, że po prostu inaczej nie widzi.
Współczesna nauka o mózgu (m.in. V.S. Ramachandran) potwierdziła synestezję jako realny fenomen — najprawdopodobniej efekt niecałkowitego rozdzielenia obszarów kory sensorycznej w rozwoju dziecka. Występuje u szacunkowo 2-4% populacji, częściej u kobiet i osób z rodzin muzycznych.
Czy to działa
Diagnostycznie synestezję odróżnia się od skojarzeń stabilność w czasie: jeśli literka „E" jest dla ciebie żółta w wieku 8 lat i taka sama żółta w wieku 40 — jesteś synestetykiem. Jeśli „na luzie kojarzy mi się z fioletem" — masz po prostu bogatą wyobraźnię i to też jest OK.
Synestezja nie jest chorobą i nie wymaga leczenia. Bywa raczej supermocą — nadreprezentacja wśród artystów, muzyków, programistów, matematyków. Ludzie z synestezją grafemowo-kolorową średnio szybciej uczą się języków i lepiej pamiętają numery telefonów.
W świecie wskazuje.pl
Cały nasz projekt jest synestezyjny z założenia — każdy utwór ma przypisany kolor, każda gra ma dźwięk. „I trance" jest cyjanowe, „Płonie" jest pomarańczowe, „Macki" są magentowe. Nie przez przypadek.